To niesamowite jak bardzo podobna jest do mnie. Rozumiem ją, gdy mówi o swoich skomplikowanych uczuciach. Przyjmuje jej myśli, jak swoje. Docieramy się tam, gdzie inni się ścierają. Potrafimy rozmawiać, szczerze bez obaw. Bez lęku o utratę swojej niezalezności,bądź utratę bliskości. Nic nam nie grozi. Ze stoickim spokojem jesteśmy w stanie wierzyć, że naprawdę zdarza się poznać kogoś, kogo wydawać by się mogło zna się przez całe życie. Ułamek duszy, ułamek sekundy, ułamek zaledwie całego świata wszechrzeczy, by móc umiejętnie podarować sobie nie raniąca miłość. Wydaje nam się to śmieszne, że obydwie jesteśmy w stanie w to uwierzyć. Nieprawdopodobne. Nowe spojrzenie na miłość, początek zaczęty od końca. Krok po kroku, kawałek po kawałeczku do momentu, w którym granica zostanie przekroczona a swobodność z jąką przyjdzie nam obcować będzie zaledwie cząstką strudzonej codzienności.
Wierzę w Ciebie, wierzę w nas. I w pracę, którą włożymy, by osiągnąć to wszystko, czego potrzebujemy.

Mam nieustanny głód wiedzy, dlatego studiuję. Chociaż studiowanie interesujących mnie przedmiotów, nie ma nic wspólnego  z tym, co chcę robić w przyszłości. Nie odnoszę tego do moich życiowych planów. Przynajmniej tak bym chciała. Pragnę pracować w czymś innym, różniącym się od tego z czego wiedzę posiadam. Chodzi mi o to, by w ciągu swojego życia i tak nader krótkiego, zdobyć jak najwięcej różnych doświadczeń. Nie chodzi tu o doświadczenie zawodowe, które odnosi się do jednej, czy dwóch gałęzi. Rozwijanie się i poszerzanie swojej wiedzy w zakresie socjologii i bioechnologii to moja skromna, indywidualna potrzeba. Niezależnie od tego ile skończe fakultetów nie ma tu mowy o tym, czym będę zajmować się za jakiś czas. Wiedza którą zdobywam to mój wewnętrzny samorozwój – nieodzowny i upragniony. Walczę o swój charakter. Doskonalę go i będę całe życie, ponieważ nie istnieje dla mnie granica ideału. Nie istnieje wyższy poziom. Po prostu mój rozwój nie ma charakteru skokowego, czy też stopniowego, jest on ciągły. Na wykresie przedstawia się jako prosta, jest wzrastająca, ale bez ustanku. Nigdy nie zatrzymuję się w momencie względnego rozwoju. Jeśli udało mi się wypracować coś nowego w swoim charakterze od razu przechodzę do następnego cyklu. Nie odpoczywam. Nie biorę wolnego od samej siebie. Na wszystko mam za mało czasu, a tak bardzo nie chcę go trwonić. Dąże cały czas, nie do określonego punktu, ale do samego dążenia. Sama droga, którą odbywam i praca jaką wykonuję jest celem samym w sobie.
Powracając jeszcze do sensu studiowania. Moc posiadania wiedzy to szansa nie tylko na samorozwój, ale na możliwość ku temu, by odpowiedzieć na pytania świata. A na pytania te chcę odopowiadać horyzontalnie, otwarcie, wieloaspektowo. Zamykanie się tylko na jedną dziedzinę jest okrutnie subiektywne i wstrętnie perspektywistyczne. Przekonałam się o tym zaczynając socjologię, kiedy to zaczęłam postrzegać wszystko dookoła przez pryzmat nabytych wyobrażeń o świecie. Naloty takiego myślenia są trudne do wyzbycia. Widzę ludzi żebrających, głodnych i cierpiących, przechodzę obok nich z myślą „otóż nieodzowny element społecznej rzeczywistości, nierówności.”. Głupie usprawiedliwienie sumienia człowieka patrzącego na zubożałych. To prowadzi do skrzywienia światopoglądu. Bardzo nawet. A trzeba wypracowywac w sobie świadomość tego, jak złożonym jest świat i że niczego nie da się ująć w ramach jednego zdania. W jedno zdanie wierzą tylko Ci, którzy nie poszerzają swojej wiedzy.

Lubię zmieniać miejsca(niezaleznie, czy jest to miejsce w dosłownym znaczeniu, czy też dział ponadfizyczny, intelektualny czy duchowy), bo wtedy widzę wszystko na nowo, bez żadnych retrospektyw i przyzwyczajeń. Wyraziście. Każdy element poddaje bacznej kontemplacji. To właśnie, ta świeżość i nowość pozwala mi na zgłębianie materii od samych podstaw.

Czasem sami sobie robimy krzywdę. Wydaje nam się, że miłość, ta wielka miłość daje nam prawo okazywania jej bez chwili wytchenienia. Chcemy w każdym momencie być przy ukochanej osobie, nie przepuszczamy żadnego momentu.  Mówimy „kocham”, kiedy tylko nadarza się okazja, przytulamy ile wlezie, miziamy, całujemy, kochamy. Ciągle my, ciągle my, bo w końcu miłość to dawać. Przede wszystkim dawać i nie oczekiwać wcale niczego w zamian. Być bezinteresownym. I robimy to, nie od święta, lecz na codzień. Nie wczuwając się w skórę partnera, pozbawieni empatii narzucamy swoją miłość, uzurpując sobie do tego prawo w jej imieniu.  Tymczasem, zamknij oczy. Zobacz ją. Każdy moment, z tych, które przeminęły, przewiń jak nagannie entuzjastyczne wideo. Co widzisz? Ona, prawdopodobnie darzy Cię uczuciem. Może nie tak natrętnym, jak Twoje, ale ma to w sobie. Co prawda nie „wylewa się jej uszami”, nie musi non stop czuć Twego oddechu na karku, ale jest. W końcu to z Tobą leży, choć mogłaby z kimkolwiek innym. I Ty – beznadziejny przypadek natręctwa. Wciąż musisz jej dotykać, wciąż czuć jej bliskość fizyczną. Gdy odwraca się, wcale nie dlatego, że odchodzi, słyszysz krzyk wewnątrz samego siebie, że nie chcesz jej stracić. Trudno się powstrzymać, by nie więzić jej na krótkiej, niewidzialnej smyczy. Nieprzerwanie.
A mogłaby dostać trochę pozornej wolności, bo w końcu na to zasługuje. Mogłaby sama dojrzewać w swoim uczuciu, które samoistnie przekształca się w miłość. Wystarczy, że zwolnisz swój uścisk. Daj jej szansę, by sama mogła ją poczuć. Daj moment, by to Ona mogła przytulić Ciebie, a nie wciąż Ty ją. Kiedy ma Ci okazać swą miłość, jeśli Ty nie odpuszczasz jej ani na chwilę? Ciągle jesteś, zawsze, jak wierny pies przy nodze. Jest Ciebie pewna, ale o pewność się nie walczy – pamiętaj o tym. Czasem powstrzymaj swą potrzebę dawania miłości, bo ona też chce Ci jej trochę podarować. Tylko musisz udostępnić jej kawałek uściułanego miejsca, by tę miłość mogła bezpiecznie ulokować. Inaczej możesz ją stracić.

To błąd, myśleć, że ciągłe okazywanie miłości jest prawidłowe.  Trzeba czasem pograć nieosiągalnego, by być pożądanym. I nie bój się, bo w miłości gra, to nic nieetycznego, jeśli tylko grasz fair wobec partnera.

To podziałało. Stoczenie się na samo dno, nadało mi siły, o której nie śmiałam śnić. W jednej chwili, doceniłam tych, którzy byli dla mnie dobrzy, a skreśliłam tych, którzy wciąż mnie ranili.
Pozbyłam się już dwóch osób z listy swojego życia. Pierwsza, Ona, Kobieta mojego życia. Niezastąpiona.. A taka dla mnie okrutna! Kochałam ją, kocham, kochać będę, lecz już nigdy tego nie pokaże. Ponieważ nie tłamsi się dobroci drugiego człowieka, miłującego ponad wszystko! ….
Druga, Matka krwi mojej matki, która za każdym razem wbijała mi szpile w serce, traktując jak najgorszą z całej czwórki. Pomimo, że jako jedyna, nigdy jej nie zawiodłam! Wszyscy są tacy kochani, bo dzwonią z zagranicy, gdzie tuczą swoje dupy, i się interesują, jak tam idzie rozwiązywanie problemów, którymi de facto ja muszę się zajmować! I więcej, nawet, nie tyle co muszę, a tyle co wręcz chciałam to czynić bezinteresowanie, z potrzeby z serca, z poczucia obowiązku opieki nad tymi starszymi, słabszymi, gasnącymi światłami mojego rodu. Lecz nie pomimo wszystko. Nie można mnie kupić forsą. O tym mówiłam już dawno, lecz nie chciała słuchać. Koniec! Zgiń, przepadnij, umrzyj.

Odczuwam wpływ emocji, niezdrowych, jednakże racjonalnych (co u mnie rzadko zwykło bywać). Tego będę się trzymać twardo, bo to dla mnie istota przeżycia w świecie ludzi, którzy okazali się do cna ludzcy. Moja perspektywa przechodzi inicjację. Tylko z perspektywy socjologicznej, pseudotrauma moich tymczasowych przeżyć jest niepoprawna. Zbyt troskliwa, prywatna. Moja wyobraźnia socjologiczna jest dziś zubożała, bo znów grzebie w swoim wnętrzu.

Jestem enneagramiczną czwórką (enneagram.pl), znaczenie osobliwej czwórki może jest fajne. Ale co to właściwie oznacza dla mnie? Jestem trudna do zniesienia, dla samej siebie. Zdecydowanie uciążliwa ze względu na nieskończoność wręcz przerośniętych myśli. To nieodłącznie wiąże się z ciągłym rozkminianiem i rozkładaniem na części najmniejszych sfer życia. Często zupełnie nie potrzebnie, bo przynosi to same problemy. Permanentnie nie umiem się cieszyć, to nie znaczy, że się nie uśmiecham i w ogóle. Nie, wręcz zupełnie odwrotnie. Robię to, nawet całkiem szczerze, tyle, że to wcale nie oznacza, że czuję się szczęśliwa. Mogę być zadowolona i to jest szczyt moich możliwości. I w sumie, gdy osiągam zadowolenie to już jestem spełniona. Nie oczekuję „szczęścia”. Ten termin jest dla mnie równie abstrakcyjny, co istnienie Boga. U mnie owe szczęście to zadowolenie z chwili, albo z jakiegoś małego drobiazgu. Jest krótkotrwałe, ale intensywne. Czy kwestia bycia czwórką, nieuchronnie wiąże się z ciągłym postrzeganiem świata, jako miejsca znaczeń i szczególnych znaków? Tych, które nadają minisens istnieniu. Ten właśnie pryzmat wieloznacznośći, przez który oglądam świat na codzień, nie daje mi cieszyć się powierzchownością. Przecież można i tak, doznawać przyjemności w pójściu na piwo, do pubu, poklepaniu o niczym ze znajomymi, pokręceniu dupami na dyskotece. Są ludzie, są takie osobowości, które to nakręca do życia. W moim widzeniu to bezproduktywne. Może nawet gorzej, po prostu tak bardzo powierzchowne, że spływa po człowieku jak po kaczce, nie wnosząc nic, ani do życia jednostki, ani do kanonu działań ludzkich. Idziesz na impreze, bawisz się pod wpływem alkoholu, czy innych używek, dzięki, którym już nie jesteś sobą, a potem masz kaca, czasem nawet moralnego, i kilka nowych numerów w telefonie. Nowi przyjaciele na naszej klasie, są jak aplikacja złudnego poczucia, że to, co robiłes poprzedniej nocy miało jakikolwiek sens.

Wszyscy to widzą. Wszyscy zastanawiają się, czym jest sens życia. Nieuchronnie, w pocie czoła, próbują ustrzec się przed świadomością, bezsensownego skończenia życia, w drewnianym pudle. Chciałoby się mieć ładny dom, markowe ciuchy, bezpieczny samochód. Rodzinę, względnie udaną, może psa. Jeździć po świecie, no i mieć dobry seks. I co dalej? trumna, gwóźdź, jak wolisz to piec. Wyjścia masz dwa, obydwa równie ujmujące.

„Muszę, nim umrę,
znaleźć jakiś sposób
wypowiedzenia tego co we mnie najistotniejsze,
czego nigdy dotąd nie powiedziałem,
a co nie jest ani miłością, ani nienawiścią,
ani litością, ani pogardą,
ale prawdziwym tchnieniem życia,
nieokiełznanym i pochodzącym gdzieś z głębi,
a wnoszącym w ludzkie życie
bezkresną przestrzeń
i przeraźliwą, beznamiętną siłę
będącą czymś ponadludzkim.”

Wcale w to nie wierze. Tak, jak i nie wierzy wielu ludzi z naszego otoczenia. Wbrew pozorom, poziom tolerancji bardzo się podniósł. Jednak pomimo akceptacji przez innych, same okazujemy się być za mało tolerancyjne wobec samych siebie. Doskwiera nam zastany stan rzeczy. Miłość, która rozkwitła na prawdę, a której się boimy, której wręcz nie chcemy, bo się brzydzimy bardziej niż Ci, którzy na nią patrzą. Nieprawdopodobne. Dla mnie miłość może wszystko, dla Niej miłość to mniej niż strach przed oceną. Przeraża mnie, że na dzień dzisiejszy już niczego nie pragnę. Nie da się żyć z facetami, bo są nieznośni na codzień, kobiety z kolei to ździry. Nie chcę żyć z nikim i miec święty spokój. Uświadomiła mi, że miłość się nie liczy, bo nie wygra z jej bojaźnią o spojrzenia innych. Teraz staram się pozbierać.

Teraz chcę być zwykłym człowiekiem, bo zwykłość popłaca. I bycie egoistyczną świnią również. Zauważyliście tę zależność? Przykład 1. pojawia się w Twoim życiu osoba, która bardzo się o Ciebie stara, robi wszystko, co trzeba, ciągle jest dla Ciebie miła i nawet jak walniesz ją w twarz, to będzie uważała, że sobie na to zasłużyła. I wciąż bez chwili wachania powie, że Cię kocha. Niby tak byśmy chcieli, bezwarunkowo. Ale gdy tak się zdarza, odrzucamy tę osobę, bo wydaje nam się nudna, męcząca… Wiemy, że kocha nas ponad życie… ale to nie ważne, miłość się nie liczy.. nie da się kochać takiej osoby. Zostaje sobie sama ze sobą, z miłością, której nie chcesz. Dlaczego?
Jest też druga osoba zupełnie odmienna, pojawia się w Twoim życiu, w ten sposób, że jesteś nią zainteresowany, lecz ona nie zwraca na Ciebie uwagi. Nawet jeśli zdołasz przyciągnąć jej wzrok, to nic nie znaczy. Kiedy wyczuje, że może coś zyskać na Twoim zauroczeniu, wyciąga z Ciebie wszystko, co tylko się da. Bierze, nic nie dając w zamian. Jest zadowolona, bo dostaje wszystko, czego chce. Egoistycznie się zadowala.

To odwieczny problem, kobiety nie chą, tych, którzy je kochają, a wolą wykorzystujących je frajerów. Paradoksalny jest świat, w którym żyje, i zastanawiam się, jak bardzo ten świat nie jest moim światem..?

Wyobraź sobie człowieka, żyjącego w innej epoce. W epoce, w której naukowcy dostarczają ludziom prądu, co za tym idzie światła i całej lawiny kolejnych odkryć, mających dla niego niebagatelne znaczenie. Wtedy on, człowiek owej epoki jest pewien, że to właśnie te zmiany, dzieją się w zawrotnym tempie i są tymi najważniejszymi dla wszystkich ludzi, przede wszystkim dla kolejnych pokoleń.
A kolejne pokolenie, tworzy się i uważa już ten stan za coś zupełnie normalnego. Co w tym niezwykłego, że mamy światło w domu? Czym się tu zachwycać? Nowe pokolenie dokonuje kolejnych odkryć, które znów przyczynia się do postępowego skoku. I to owe pokolenie teraz uważa się za przodowników rozwoju na globalną skalę.

Historia się powtarza i wiadomo już, że nadejdzie ponownie czas kolejnych wielkich odkryć, które będziemy uważać, za mające największy wkład w postęp, jeśli będą się one działy za naszych czasów…. zupełnie subiektywnie – nieprawdziwie.